De voorbije vijf jaar werkte ik vijf maanden in de winter in Lapland, in Finland. In Nellim, Inari en Saariselkä. Voor de Wilderness Hotels, een hotelketen in eigendom van een Skolt Sámi-familie. 

Ik heb daar zeer veel geleerd. Als gids, als mens, en als socioloog. Heel veel tijd stak ik in lezen en studeren over de Sámi gemeenschappen, ik was immers in hun gebied aan het werk. Ik kan er lang over schrijven, maar ik heb vooral geleerd dat Lapland een complex geheel is. Veel complexer dan het lijkt.

Waar ik het meeste van genoot? Van mensen mee te mogen nemen naar Siida, het museum in Inari over de Sámi en hun geschiedenis, strijd, gewoonten, mythologie en over de natuur in de streek. Mensen duidelijk kunnen maken dat de Sámi “alive and kicking” zijn, en geen reliek zijn uit een romantisch verleden, gaf me het meeste plezier. 

Ik heb ook bijzonder veel geleerd van de eigenaarsfamilie. Hun visie op mens en samenleving, op ondernemen, op leiderschap en management, bewonder ik enorm. Dat is regeneratief leiderschap in de praktijk, zonder het zo te noemen. Terwijl wij zoeken naar manieren om de theorie om te zetten in de praktijk, belichamen zij regeneatief leiderschap nog voor het zo genoemd werd. Net daarom is Inari, en is Wilderness Hotels, de juiste plaats om te leren van de lokale ondernemers.

Sindsdien doe ik onderzoek naar hoe niet-lokale, en niet-Indigenous wilderness guides hun werk kunnen doen, met veel meer aandacht en respect voor de Sámi gemeenschappen, hun perspectieven en aspiraties. En sindsdien wil ik ondernemers meenemen naar Inari, om er te leren van de lokale gemeenschappen.

Ik was heel dicht bij een phd aan de universiteit van Lapland over dit thema, maar het Sámi parlement heeft geen toestemming gegeven. Momenteel bekijk ik met de promotor hoe we het thema kunnen aanpassen, zodat het phd-traject vooralsnog kan doorgaan op middellange termijn.

De inzichten houd ik voorlopig op zak, omdat ik eerst wil bekijken hoe ik ze kan inzetten voor wetenschappelijk onderzoek.